Πέθανε ο Σώστης Αρβανίτης της Παλιάς Καμένης

Πόσες φορές καθόμασταν στην παραλία του Μπάλου, περιμένοντας ένα μικρό σημάδι ανάμεσα στα νησιά Παλαιά Καμένη και Νέα Καμένη. Νωρίς το πρωί, ήμασταν σχεδόν πάντα μόνοι με τη μικρή μας ομάδα. Κάπου μακριά φαινόταν τότε μια μικρή κόκκινη κουκκίδα που σιγά σιγά μεγάλωνε — ήταν η μικρή πορτοκαλοκόκκινη βάρκα του καπετάν Σώστη Αρβανίτη.

Όταν έδενε στον αυτοσχέδιο μόλο του, άρχιζε κάθε φορά ένα αξέχαστο ταξίδι προς τα ηφαιστειακά νησιά. Στο καΐκι, ο Σώστης μάς διηγόταν τις φανταστικές ιστορίες του και μιλούσε για τα δύσκολα χρόνια που είχε περάσει ως ναυτικός — μια σκληρή περίοδος που τον σημάδεψε για πάντα.

Κάποια στιγμή αποφάσισε να ζήσει στο μικρό νησί Παλαιά Καμένη — ένα δικαίωμα που του παραχωρήθηκε με διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Με τον Σώστη φτάναμε πάντα πρώτοι στη Νέα Καμένη, πριν φτάσουν τα μεγάλα πλοία των τουριστών. Έτσι μπορούσαμε να απολαύσουμε με ησυχία το εντυπωσιακό τοπίο των κρατήρων, ενώ εγώ και ο Τομ εξηγούσαμε στους επισκέπτες τα μυστικά του ηφαιστείου. Ο Σώστης μάς περίμενε υπομονετικά στον όρμο της Ερινίας.

Αργότερα, μας πήγαινε σε έναν μικρό φιόρδ, όπου ζεστά νερά έβγαιναν από τα βράχια — ένα λουτρό εκεί ήταν πάντα μια απόλαυση. Πολλοί από εμάς αλειφόμασταν με τον θειούχο, θεραπευτικό πηλό. Έπειτα κατευθυνόμασταν προς το νησί του, όπου μας υποδεχόταν ο πιστός του σκύλος Πλάτων.

Μαζί με την ομάδα ανεβαίναμε στο οροπέδιο της Παλαιάς Καμένης, όπου βρίσκαμε σπάνια ορυκτά. Καμιά φορά μας έκοβαν τον δρόμο οι κατσίκες ή τα γουρούνια του. Ο Σώστης ζούσε εκεί μόνος, αυτάρκης, με συντροφιά τη φύση και τη σιωπή. Μόνο τα τουριστικά πλοία διέκοπταν πού και πού την ηρεμία του, αφήνοντας για λίγα λεπτά επισκέπτες που κολυμπούσαν προς τις θερμές πηγές.

Για εμάς όμως, το ταξίδι με τον Σώστη ήταν πραγματική πολυτέλεια — όχι υλική, αλλά ψυχική. Ο προορισμός μας ήταν πάντα ο μικρός όρμος με τις θερμές πηγές, όπου είχε φτιάξει μια βεράντα. Εκεί κάναμε το πικνίκ μας: ο Σώστης έφερνε κατσικίσιο τυρί και γλυκό κρασί από το Ακρωτήρι, κι εμείς φέρναμε ντομάτες, ψωμί, λάδι και φρέσκο καπνό.

Με τα λίγα χρήματα που κέρδιζε, μετέτρεψε το άγονο, ηφαιστειακό νησί σε έναν μικρό παράδεισο με κήπους, μονοπάτια και πετρόχτιστα σπιτάκια. Μας άφηνε πάντα να μείνουμε όσο θέλαμε.

Ο Σώστης ήταν ένας καλός, φιλόξενος, απλός άνθρωπος — ένας από εκείνους που σπανίζουν πια στη Σαντορίνη. Δεν πλούτισε ποτέ, αλλά είχε κάτι πολύ πιο πολύτιμο: αξιοπρέπεια, σεμνότητα και βαθιά αγάπη για το νησί του.

Πριν από λίγα χρόνια, η καρδιά του τον ανάγκασε να φύγει από την Παλαιά Καμένη. Πέρασε τα τελευταία του χρόνια στο Ακρωτήρι.

Ο Σώστης Αρβανίτης ήταν ένα κρυφό διαμάντι της Σαντορίνης — ένας άνθρωπος που θα μας λείψει. Οι αναμνήσεις και οι φωτογραφίες μας θα μείνουν για πάντα δεμένες με την Παλαιά Καμένη — και με την αξέχαστη παρουσία του Σώστη.

Εύχομαι να βρει τον παράδεισό του. 🌿